Σάββατο 26 Απριλίου 2014
Πέμπτη 24 Απριλίου 2014
Περίπατος στην Άνω Πόλη
Κάπου στην Άνω Πόλη (Θεσσαλονίκης) κοντά στα ανατολικά τείχη βρίσκεται ο ναός του Αγίου Νικολάου του Ορφανού. Αν δεν είναι επί σκοπώ η επίσκεψή σου στο ναό θα πρέπει να είσαι πολύ παρατηρητικός τύπος για να βρεθείς εκεί, μιας και μια -ευχάριστη- περιπλάνηση/αναζήτηση εκεί στα πλακόστρωτα δρομάκια θεωρώ πως είναι αναπόφευκτη για ΄όποιον δεν είναι "της περιοχής"! Παρότι πρόκειται για μνημείο προστατευόμενο από την Unesco και βρίσκεται εκεί χρόνια και χρόνια (η ανέγερσή του υπολογίζεται σύμφωνα με τον τοιχογραφικό του διάκοσμο μεταξύ 1310-1320) η ύπαρξή του παραμένει άγνωστη για πολλούς- τουρίστες αλλά και ντόπια καρντάσια! Η προσωνυμία του ναού συσχετίζεται είτε με το όνομα του ιδρυτή του είτε με την ιδιότητα του Αγίου Νικολάου, ως προστάτης των χήρων και των ορφανών. Πρόκειται για ένα μικρό μονόχωρο κτίσμα που περιβάλλεται από μια όμορφη αυλή! Αν είσαι τυχερός/ή μπορεί να πετύχεις μικρά χελωνάκια να περιπλανιούνται εκεί τριγύρω!
Αν πρόκειται να προγραμματίσεις επίσκεψη στο ναό φρόντισε να ενημερωθείς για τις ώρες που παραμένει ανοιχτός για τους επισκέπτες. Έχω την εντύπωση πως είναι καθημερινά 11:30-15:30 αλλά δες το κι εσύ ναι σαι δυό φορές σίγουρος/η! Θα κλείσω με το εξής. Κατεβαίνοντας από το ναό προς το κέντρο πρόσεξα 2-3 μερακλίδικα ρακάδικα/κρασάδικα!!! Αν μου επιτρέπεις να προτείνω επίσκεψη σε συνδυασμό με κρασοκατάσταση να ακολουθεί;
Για περισσότερες πληροφορίες σχετικά με την αρχιτεκτονική/ιστορία του ναού:
Παρασκευή 18 Απριλίου 2014
...Κι εσύ τρως στη Δονούσα παγωτό
«Πάνω στα υγρά τσαλακωμένα σεντόνια μαραίνονταν τα γέλια των αγέννητων παιδιών.
Και πάντα ο χρόνος
από δυό ανθρώπους που αγαπιόντουσαν παράφορα
κάνοντας σε λίγο δυό αδιάφορους ξένους
που σ' άλλα τώρα βαθιά κρεβάτια πάνε να πλαγιάσουν
και σμίγουν και χωρίζουν οι άνθρωποι
και δεν παίρνει τίποτα ο ένας απ' τον άλλον. Γιατί ο έρωτας
είναι ο πιο δύσκολος δρόμος να γνωριστούν»
«κι ανάμεσα στις λάμψεις των πυρκαγιών, τους πυροβολισμούς
και τον αέρα που έφερνε τα πρώτα φθινοπωρινά φύλλα- υπήρχαμε.
Γιατί οι άνθρωποι, σύντροφε, ζουν απ' τη στιγμή
που βρίσκουν μία θέση
στη ζωή των άλλων»
«Να 'μαι τώρα μπροστά σου γυμνός κι ανυπεράσπιστος και άτρωτος
σαν το νεκρό στις γκρίζες πλάκες του νεκροτομείου.
Αν όχι με τη στοργή σου, σκέπασε με τουλάχιστον με λίγη συγχώρεση.
Κρυώνω»
«Έβρεχε εκείνο το βράδυ. Εννιά η ώρα. Ανέβηκα τέσσερα-τέσσερα τα σκαλιά
-κανείς στην κάμαρα. Έτρεμε στ' ανοιχτό παράθυρο η κουρτίνα.
"Φεύγω, μη ζητήσεις να με βρεις. Αγαπώ άλλον", έγραφε»
«Που να πάω;
Πόρνη, βρώμα του δρόμου, κάθαρμα, πουτάνα!...
Συχώρα με, αγάπη μου, που ζούσα πριν να σε γνωρίσω»
«Τα χέρια μου είναι δυό βαριά άχρηστα ζώα αφού δε σ' αγκαλιάζουν
μισώ τα μάτια μου που πια δεν καθρεφτίζουν το χαμόγελο σου
θα θελα να συντρίψω με τις γροθιές μου τους δρόμους, τα λεωφορεία ,τα τραμ
που κάποτε μας πήγαιναν στην ευτυχία
και να φτιάξω μια πόλη ερειπωμένη από την πελώρια απουσία σου...»
«Άσε με τώρα να κοιτάζω τα παράθυρα σου
ξέροντας πως μέσα ένας άλλος σε παίρνει, ένας άλλος βυθίζεται
μες στη μεγάλη σου άνοιξη- εγώ και ποδοπατημένη από χιλιάδες άντρες
σ' αγαπώ.
Άσε με εδώ στη γωνιά, δεν πειράζει, ας χιονίζει
αυτό το μικρό τετράγωνο, φως που ρίχνει το παράθυρό σου πάνω στο χιόνι
εμένα είναι ο κόσμος μου.
Δε θα σου πω τίποτα μόλις βγεις. Θα περπατάω δίπλα σου αμίλητος.
Κι αν αυτό σε πειράζει, μπορώ να έρχομαι πίσω σου σα σκυλί.
Αν σ' αρέσει, μπορείς να μου μιλάς και για τα χάδια των άλλων
θα σ ακούω
σαν τον τυφλό που κλαίει, ακούγοντας μακριά τη βουή μιας μεγάλης γιορτής»
«Ο δρόμος που ονειρευόμαστε γίνεται θηλιά.
Ο δρόμος που παίρνουμε είναι το πρόσωπό μας»
«Η πόλη στο μεταξύ ξαναχτιζόταν και μεγάλωνε διαρκώς
καταβροχθίζοντας ήρεμα ειδυλλιακά τοπία
...
Η ζωή ξανάβρισκε σιγά-σιγά την πρωτινή ανελέητη ηρεμία της.
Α, ζωή
...
χωρίζοντας τα στόματα των ερωτευμένων και των παιδιών από το μητρικό βυζί
...
κυλάει, κυλάει...»
«Και πηγαίντε να ξεχαστείτε, εσείς που πρέπει να ξεχαστείτε»
Λειβαδίτης Τάσος (ΣΥΜΦΩΝΙΑ ΑΡ. Ι)
Εγγραφή σε:
Σχόλια (Atom)