Άκουσε τη μουσική πριν τελειώσει το τραγούδι . . .

Η Θεσσαλονίκη είναι μία από εκείνες τις πόλεις που ενώ περπατάς, ακούς, βλέπεις, αισθάνεσαι κι ονειρεύεσαι μουσική, ακόμη και στα πιο έρημα στενά τους. Κάποιες φορές τη φαντάζομαι σαν μουσικό πεντάγραμμο. Τα δρομάκια της είναι οι γραμμές του. Οι ιστορίες των ανθρώπων της, οι νότες γραμμένες ανεξίτηλα πάνω στις γραμμές. Η μελωδία σ αυτήν την πόλη νιώθω πως δε σταματά ποτέ. Σα να αρνείται να σωπάσει και κρύβεται στα ζαλισμένα βήματα στους πεζόδρομους στα Λαδάδικα, στη Βαλαωρίτου και στη Συγγρού , στο πολύχρωμο Μπιτ Παζαρ, στα φτhνά κρασάδικα τριγύρω απ' την Ροτόντα και στα άδεια κουτάκια μπύρας των φοιτητών που πάντα περιμένουν στην Καμάρα. Κρύβεται στς κιθάρες εκείνων που δε γυρίζουν σπίτι μέχρι να ξαναφανεί ο ήλιος και στέκονται στο λιμάνι να κοιτάζουν μακριά. Σίγουρα την έχεις βρει κι ας προσποιήθηκες πως δεν την είδες κι εκεί ψηλά στα κάστρα...ένα βράδυ που το φεγγάρι ήταν γεμάτο αλλά εσύ ένιωθες κενός.

http://www.youtube.com/watch?v=5ywiPKmheec

http://ipolistonkosmo.gr/

Είναι ωραία τα παλιά μεγάλα δέντρα . . .

"Τώρα την πηγαίνεις εσύ βόλτες!"...Αυτή ήταν η φράση που μου είπε ένα φιλικό πρόσωπο όταν περιέγραψα το απόγευμα που πέρασα με τη γιαγιάκα μου. Έκανα καφέ ελληνικό, για δύο πια - τώρα που μεγάλωσα μπορώ να πίνω κι εγώ καφέ κι ακόμα καλύτερα μπορούμε να τον πίνουμε παρέα! ...Η μέρα σήκωνε οπωσδήποτε βόλτα! Κι έτσι έπεσε πρόταση για βόλτα στο πάρκο μετά από χρόνια που είχαμε να πάμε μαζί. Αυτή τη φορά όμως δε μου πρότεινε η γιαγιάκα μου τη βόλτα στο πάρκο αλλά εγώ σ' αυτήν. Και δεν ήταν τα δικά μου μάτια που έλαμψαν από χαρά αλλά τα δικά της! Ετοιμάστηκε γρήγορα - γρήγορα και ξεκινήσαμε. Με κρατούσε από το χέρι μέχρι να φτάσουμε. Εκεί συναντήσαμε παλιές της φίλες. Τις άφησα να τα πουν για αρκετή ώρα ενώ στεκόμουν παραδίπλα κι απολάμβανα τη στιγμή και τις κουβέντες τους, τις ιστορίες που είχαν να πουν ύστερα από τόσο καιρό. Τη γύρισα σπίτι κι αφού ήμουν σίγουρη ότι ήταν εντάξει, αποχωριστήκαμε...

http://www.youtube.com/watch?v=BTZOcMA7iE0

C' era una volta . . .

Ο Πρίγκιπας μου με βρήκε και τον βρήκα.

Δεν είχε άλογο για να με πάρει και να φύγουμε μακριά, όμως με συνόδευσε σ' ένα από τα πιο όμορφα ταξίδια της ζωής μου.

Μου χαμογέλασε γλυκά κι άνοιξαν διάπλατα ακόμα και οι πιο καλά κλειδωμένες πόρτες της ψυχής μου.

Όταν πρωτοσυναντηθήκαμε του ήταν αδύνατο, να μου εκφράσει το θαυμασμό του με λέξεις.

Οι ευγενικές του πράξεις έτρεξαν, να επισκιάσουν λόγια άλλων, που σε μάγευαν στο άκουσμα τους και που είχαν ειπωθεί στο παρελθόν μα παρέμειναν μόνο λόγια.

Τα χέρια του σφιχτά δεμένα γύρω από το λαιμό μου, μου έδειχναν πως δεν ήθελε να φύγω λεπτό από κοντά του κι εγώ δεν τον απογοήτευσα.

Τα λεπτά, οι ώρες και οι μέρες που μου χάρισε, είναι ένα πολύτιμο δώρο που ρίζωσε βαθιά μέσα μου και θα το κουβαλάω για πάντα μαζί μου.

Ο πρίγκιπας μου μου δίδαξε πολλά, χωρίς να χρησιμοποιήσει την παραμικρή κουβέντα.

Αύριο ξεκινάει το μεγαλύτερο ταξίδι της ζωής του, χωρίς όμως εμένα δίπλα του...αλλά γύρω του και μέσα του!

Η ανάσα σου θα δροσίζει τις πιο ευάλωτες στιγμές μου...

http://www.youtube.com/watch?v=BTZOcMA7iE0

Για να σε συναντήσω!

http://www.youtube.com/watch?v=g57AgI9Spy0

Το παραπάνω τραγούδι θυμίζει το υπέροχο τριήμερο που πέρασε <3 :) Άκουσε το!!!

Κοίτα τι βρήκα...

http://www.youtube.com/watch?v=1WX50PQMYNE&feature=related

Αυτός είναι ο Γκόντζυ (όχι απ' το Γκοντζίλα) ! Tι γλυκό πλασματααάκι. Δεν μπόρεσα να τον πάρω μαζί μου γιατί στην πόλη πιστεύω θα μελαγχολούσε (όπως κι εγώ..) και τον άφησα με μισή καρδιά εκεί που τον βρήκα!

Σαν παραμύθι...

http://www.youtube.com/watch?v=N9EAgUhq68U&list=UUu1RnH9dJlfDNCcFK2k5L_g&index=1&feature=plcp

Από σήμερα το μεσημέρι δεν έχει σταματήσει να χιονίζει στα πανέμορφα - λευκά πια - γιαννενάκια...Επιτέλους είδαμε και μία άσπρη μέρα :p