Η Θεσσαλονίκη είναι μία από εκείνες τις πόλεις που ενώ περπατάς, ακούς, βλέπεις, αισθάνεσαι κι ονειρεύεσαι μουσική, ακόμη και στα πιο έρημα στενά τους. Κάποιες φορές τη φαντάζομαι σαν μουσικό πεντάγραμμο. Τα δρομάκια της είναι οι γραμμές του. Οι ιστορίες των ανθρώπων της, οι νότες γραμμένες ανεξίτηλα πάνω στις γραμμές. Η μελωδία σ αυτήν την πόλη νιώθω πως δε σταματά ποτέ. Σα να αρνείται να σωπάσει και κρύβεται στα ζαλισμένα βήματα στους πεζόδρομους στα Λαδάδικα, στη Βαλαωρίτου και στη Συγγρού , στο πολύχρωμο Μπιτ Παζαρ, στα φτhνά κρασάδικα τριγύρω απ' την Ροτόντα και στα άδεια κουτάκια μπύρας των φοιτητών που πάντα περιμένουν στην Καμάρα. Κρύβεται στς κιθάρες εκείνων που δε γυρίζουν σπίτι μέχρι να ξαναφανεί ο ήλιος και στέκονται στο λιμάνι να κοιτάζουν μακριά. Σίγουρα την έχεις βρει κι ας προσποιήθηκες πως δεν την είδες κι εκεί ψηλά στα κάστρα...ένα βράδυ που το φεγγάρι ήταν γεμάτο αλλά εσύ ένιωθες κενός.
