"Τώρα την πηγαίνεις εσύ βόλτες!"...Αυτή ήταν η φράση που μου είπε ένα φιλικό πρόσωπο όταν περιέγραψα το απόγευμα που πέρασα με τη γιαγιάκα μου. Έκανα καφέ ελληνικό, για δύο πια - τώρα που μεγάλωσα μπορώ να πίνω κι εγώ καφέ κι ακόμα καλύτερα μπορούμε να τον πίνουμε παρέα! ...Η μέρα σήκωνε οπωσδήποτε βόλτα! Κι έτσι έπεσε πρόταση για βόλτα στο πάρκο μετά από χρόνια που είχαμε να πάμε μαζί. Αυτή τη φορά όμως δε μου πρότεινε η γιαγιάκα μου τη βόλτα στο πάρκο αλλά εγώ σ' αυτήν. Και δεν ήταν τα δικά μου μάτια που έλαμψαν από χαρά αλλά τα δικά της! Ετοιμάστηκε γρήγορα - γρήγορα και ξεκινήσαμε. Με κρατούσε από το χέρι μέχρι να φτάσουμε. Εκεί συναντήσαμε παλιές της φίλες. Τις άφησα να τα πουν για αρκετή ώρα ενώ στεκόμουν παραδίπλα κι απολάμβανα τη στιγμή και τις κουβέντες τους, τις ιστορίες που είχαν να πουν ύστερα από τόσο καιρό. Τη γύρισα σπίτι κι αφού ήμουν σίγουρη ότι ήταν εντάξει, αποχωριστήκαμε...
